"moral indignation is a standard strategy for endowing the idiot with dignity."

Marshall McLuhan

Ben echt waar niet snel verontwaardigd. Maar het is een heel vaak toegepaste strategie van aandachtszoekers in de media. Samen met het overdrijven van hele kleine problemen, zijn het de levenslijnen van doemdenkers. Het is hun dagelijks brood. In het geval van Greenpeace bijvoorbeeld is dat 250 miljoen euro per jaar. Ik ben eerder een "rational optimist" zoals Matt Ridley het zo prachtig kan verwoorden in zijn geweldige speech.

Jan Jacobs

Politiek commentaar, vrijdenker, libertijn, objectivist en  lichtjes anarchistisch...

Ik schrijf als blogger en twitter-addict, onder de naam – ockhams-scheermes - over een heel uitgebreid palet onderwerpen. Dat kan gaan over politiek, economie en milieu. Altijd vanuit het perspectief van vrijheid en de vrije markt. Individuele vrijheid is de basis voor dit alles. Het individu is de kleinste minderheid  en een gemeenschap is voor mij een heel abstract gegeven. Wie het individu achterstelt aan een gemeenschap is in mijn ogen een extremistische collectivist.

Communistische en socialistische ideologiën hebben de donkerste periodes uit de menselijke geschiedenis geschreven door deze gemeenschapsindoctrinatie toe te passen. Daar moet je de democide cijfers maar even op nakijken en je weet het wel zeker. 

Vandaag de dag noemen we ze progressief of politiek correct. De waarheid is niet belangrijk, als de waarheid niet politiek correct is. Zo gedragen ze zich en plegen ze met graagte zelfcensuur, door bijvoorbeeld het woordje “allochtoon“ te schrappen. Zoals in Zweden waar de Stockholm rape welig tiert en de pers gewoon niet bericht over de etnische afkomst van een dader, want dat kan de gemeenschapscohesie schaden. Jawel, het verzwijgen van de waarheid is voor sommige pers een voltijdse opdracht geworden.

Ik werk momenteel (al hele tijd hoor) aan een boekje over de milieu- en klimaatproblematiek Klimaatreligie en de miljardenbelangen die er achter schuilgaan. Nee, het zijn niet de sceptici die hier het grote geld vertegenwoordigen. Daarvoor moet ik echter nog heel wat personen interviewen en verder onderzoek doen. Wie mijn website, blog, Twitter en Facebook volgt zal het wel zien groeien.

Wie betaalt mij? Ik ben freelance, zelfstandig en leg enkel verantwoordelijkheid af aan mezelf. Rijk worden zal ik daar niet van, maar dat is niet belangrijk. Als ik er kan van leven en de indruk heb dat er iets kan veranderen, dan blijf ik mij daar graag voor verder inzetten.

Ik was vroeger lid (nu al lang niet meer) lid van open vld en was zelfs Nationaal ondervoorzitter van de jongerenafdeling, dat is nog altijd de ideologie waar ik het dichts bij aanleun. Maar liberalisme is een huis met vele kamers, daar is ook plaats voor meer anarchistische, libertijnse, objectivistische non conformistische individuen.

Communisme, socialisme, fascisme, islamisme, katholicisme, nationalisme… Alle ‘ismes” ideologieën  hebben al gezorgd voor onderdrukking en vreselijke oorlogen, alleen liberalisme heeft die verschrikkelijkheden nog nooit veroorzaakt. Omdat een liberaal zegt en ook uitvoert, dat hij/zij respect heeft voor de andere mening. De anderen zeggen het wel, maar doen het niet. Anarchisme, wil ook alleen maar zeggen, -geen leiders-, dus in mijn geval zo weinig mogelijk overheid en bemoeizucht.  

Ik word niet betaald om een mening te vertolken en zaken te promoten. Tot zolang de olie-industrie mij niet komt overladen met petrodollars zal ik maar bescheiden blijven verder werken. Als ze het toch doen, geef ik een geweldige fuif en stop met werken. Tot dan, heb ik uw hulp en steun nodig om verder in alle onafhankelijkheid te kunnen werken.

Als je denkt dat ik fout ben, dan heb je mij wellicht niet goed begrepen. Als je het nadien nog niet begrijpt, dan moet ik je nog verder overtuigen. Wanneer ik toch eens in zeer uitzonderlijke gevallen fout ben, dan zal ik dat heel grootmoedig toegeven.Cool

Maar nu serieus, breng argumenten, stel mij op de proef, wees zoals ik, sceptisch en nooit echt zeker van iets. Ik reageer graag op goede onderbouwde, logische en scherpe argumenten, als je alleen maar kan schelden en beschuldigen heb je geen plaats in het debat.

Het is en blijft een eigenaardige vaststelling dat als je twijfelt en zaken in vraag stelt, er vaak hevige verwijten naar iemands hoofd worden geslingerd. “Betweter” is dan de vaak gehoorde dooddoener, alhoewel de “betweter” juist aan dat andere spectrum zit te schelden. Menselijke logica zeker!

Je kan me contacteren en contracteren via deze website.

 

 

 

De tien geboden van Bertrand Russel

 De 10 geboden van Bertrand Russel toepassen.

“De Tien Geboden die ik, als journalist altijd voor ogen wil houden, staan hieronder.

1. Wees nooit helemaal zeker van wat dan ook.!

2. Denk niet dat het de moeite waard is om bewijsmateriaal te verhullen, daar het bewijs zeker aan het licht zal komen.!

3. Probeer denken nooit te ontmoedigen want het zal je zeker lukken.!

4. Als je tegenkanting ondervindt, zelfs van je echtgenoot of je kinderen, tracht het te ondervangen met argumenten en niet met gezag, want een overwinning op basis van autoriteit is onecht en schijn.

!5. Heb geen respect voor de autoriteit van anderen, daar er altijd wel tegengestelde autoriteiten te vinden zijn.

!6. Gebruik geen macht om meningen te onderdrukken die je verderfelijk vindt, want de meningen zullen jou onderdrukken.!

7. Wees niet bang om een excentrieke mening te hebben. Iedere nu geaccepteerde mening was ooit excentriek.!

8. Vind meer vreugde in intelligente onenigheid dan in passieve overeenkomst, want als je intelligentie naar waarde schat zoals het hoort, kent het eerste een diepere overeenkomst dan het tweede.

!9. Blijf de waarheid trouw, zelfs als die ongemakkelijk is, aangezien het ongemakkelijker is haar te verbergen.!

10. Wees niet jaloers op het geluk van zij die in een paradijs voor dwazen wonen, omdat enkel een dwaas zal denken dat dat geluk is.

Bertrand Russell in “Een Liberale Decaloog”, uit “Het beste antwoord op Fanatisme: Liberalisme”, New York Times Magazine (16/December/1951), later afgedrukt in “The Autobiography of Bertrand Russell” (1969), vol 3: 1944-1967, pp 71-2.